مه شامگاه من

الهي! خانه کجا و خداوندِ خانه کجا،

طائف آن کجا و عارف اين کجا،

آن سفر جسماني ست و اين روحاني،

آن براي دولتمند است و اين براي درويش،

آن اهل و عيال را وداع مي­کند و اين ماسوا،

آن ترک مال مي­کند و اين ترک جان،

سفر آن در ماهِ مخصوص است و اين همه ماه و

آن را يکبار است و اين را همه عمر،

آن سفر آفاق مي­کند و اين سير اَنفُس،

راهِ آن را پايان است و اين را نهايت نبود،

آن مي­رود که برگردد و اين مي­رود که از او نام و نشاني نباشد،

آن فرش پيمايد و اين عرش،

آن مُحرِم مي­شود و اين مَحرَم،

آن لباس احرام مي­پوشد و اين از خود عاري مي­شود،

آن لبيک مي­گويد و اين لبيک مي­شنود،

آن تا به مسجدالحرام رسد و اين از مسجد اقصي بگذرد،

آن استلام حجر مي­کند و اين انشقاق قمر،

آن را کوه صفا است و اين را روح صفا،

آن هروله مي­کند و اين پرواز،

آن مقام ابراهيم طلب کند و اين مقام ابراهيم،

آن آب زمزم نوشد و اين آب حيات،

آن عرفات بيند و اين عرصات،

آن درک مَنا آرزو کند و اين ترک تمنّا،

آن بهيمه قرباني کند و اين خويشتن را،

آن رمي جمرات کند و اين رجم شيطان مريد،

آن حلق رأس کند و اين ترک سر،

لاجرم آن حاجي شود و اين ناجي،

خُنُک آنکه حاجيِ ناجي ست!